Σήμερα αισθάνομαι έντονα «υλικός». ψάχνω να βρω τη μαγεία και δυσκολεύομαι. Ο χρόνος συμπίεσε την έμπνευση και τις σκέψεις μου. Ξέχασα ότι έχω γεννηθεί. Ένα αυτόματο ον. Με ενοχλεί το auto correct και οι άνθρωποι που σκοντάφτουμε επειδή περπατάμε κοιτάζοντας τις οθόνες. Άλλος ένας θάνατος κάποιου που ήξερα. Θα ρθει για όλους σκέφτομαι. Κατά τους τραγικούς αυτά είναι καλά νέα. Γράφω μελαγχολικά, όμως γράφω απλά για να τιμήσω την ζώσα κατάσταση. Να συνδεθώ. Και να συνδέσω. Αυτό μ’ απασχολεί και το κινώ. Δεν βγάζει νόημα πολλές φορές.
Θυμάμαι ένα τσακωμό σε σπίτι καλοκαίρι. Δυο ανθρώπους που θαύμαζα. Θεούς τους είχα. Δεν το είχαν καταλάβει ποτέ τους. Τσακωνόντουσαν για μια γυναίκα. Ήμουν σε μια κατάσταση ύστερης (και όχι τόσο) εφηβείας. Σ’ εκείνο το κάλεσμα ήθελα να κερδίσω ένα κορίτσι. Ντράπηκα όμως από τη χλαπαταγή και αισθάνθηκα μια δειλία απέναντι σε όλα. Έτσι ήμουν μαθημένος. Αμήχανος μπροστά στους τσαμπουκάδες. Περιέργως όχι όταν με διέταξαν κάμποσο (λίγο καιρό μετά) να πάμε στον Έβρο για πιθανή εμπλοκή με τον εχθρό. Άστατες μεταπτώσεις μιας εύθραυστης φύσης.
Τώρα μεγαλώνω παιδί (και τη διάνοια μου) και φεύγω -σφαίρα φλεγόμενη – προς το (υπόλοιπο) άγνωστο με στόχο που πλάθεται. Τον γυροφέρνω. Αλλά έτσι έκανα πάντα. Μια δίνη η σκέψη μου. Σπείρα του χάους κι αυτή που με στροβιλίζει με σιγουριά γύρω από την χρυσή και (δειλή) μετριότητα. Μα τώρα το προσεγγίζω. Ζεστός και γεμάτος σάρκα, συμφιλιώνομαι με τους περιορισμούς και πορεύομαι στωικά. Μόνο στο γράψιμο και στην θεωρία…Αλλά και σίγουρος για τα θαύματα σε «αναμονή» στο άυλο μέλλον. Το μόνο μέλλον που είναι εξασφαλισμένο. Ρομαντικό με είπαν και αιθεροβάμων. Ίσως. Το νιώθω όμως με μια σιγουριά. Σχεδόν με καλεί. Γι’ αυτό και αφήνω πίσω μου ίχνη. Δεν χάνεται κανείς. Απλά αναβαθμίζεται..
Σχολιάστε