Στο φανάρι απέναντι- στην κίνηση- τράβηξα μια φωτογραφία του Χίλτον. Δεν βγήκε αυτό που έβλεπα, ούτε αυτό που σκεφτόμουν. Είχα πάει σε ειδική αποστολή. Προστάτης. Τροφός. Σκεφτόμουν τις προκλήσεις που έρχονται και το πόσο καθαρό και καμπυλωτό έμοιαζε το Χίλτον στο απογευματινό φως. Ο τροχονόμος ήταν κι αυτός φωτεινός. Οι μηχανές των αυτοκινήτων σιγοβράζουν. Κινούν τα εσωτερικά τους εξαρτήματα. Η Βασιλέως Κωνσταντίνου ένα πηχτό ποτάμι που ρέει αργά. Το Χίλτον σκέφτομαι ότι δεν λέγεται πια έτσι. Κινείται και αυτό. Μου αρέσει όταν περνάω από δίπλα του πεζός. Μαντεύω τι μπορεί να γίνεται πίσω από τις ψηλές μάντρες. Μακριά από τον αστραφτερό τροχονόμο. Τα πάντα ρέουν..
Φροντίζω να μην εγκλωβιστώ ανάμεσα στο σταυροδρόμι. Στο ραδιόφωνο παίζει Katebush. Το δυναμώνω λίγο. Εχω μια χαρά μέσα μου. Δίπλα μου. Δεν μιλάμε, αλλά επικοινωνούμε. Την καταλαβαίνω. Επιχειρώ να είμαι γοητευτικά διακριτικός. Όλη μέρα κάνουν όπως μπορούν. Αδύνατον να χωνέψεις την δωδέκατη χρονιά του σχολείου. Μπροστά στο Χίλτον που δεν είναι πια Χίλτον (απλά ίδιο με το Χίλτον) είμαι ακόμα ζωντανός και γεμάτος. Έχω ο,τι χρειάζεται. Και σκέφτομαι οτι ο χρόνος δεν είναι καν μια γραμμή. Δεν έχει καν σχήμα όπως τούτο το κτήριο. Ο χρόνος είναι διαστημόπλοιο. Ναι αυτό είναι. Μας μεταφέρει απο το ένα στο άλλο. Μπαίνουμε από το ένα σώμα στο άλλο. Από τον ένα χώρο στον άλλο.. Κινηθήκαμε. Στο επόμενο φανάρι σκέφτομαι οτι η φωτογραφία δεν θα δείξει τίποτα..
Σχολιάστε