Αχ βρε μετρό..

Σήμερα το πρωί εξακολουθούσα να μην έχω έμπνευση( απο το Μάιο σε writers block!) . Είχα ανοίξει το βιβλίο που διάβαζα, καθισμένος σε θέση δίπλα σε παράθυρο. Κάποια στιγμή, παραμερίζω την τσάντα μου που «ξεχείλιζε» στην διπλανή καρέκλα για να κάνω χώρο σε έναν άνθρωπο να κάτσει. Ήταν ένας νεαρός daydreamer που έβγαλε αμέσως ένα βιβλίο από την τσάντα του. Γιατί daydreamer όμως? Γιατί το μάτι μου συνέλαβε το εξώφυλλο από το βιβλίο που διάβαζε! Ήταν ο ένατος τόμος απο το τεράστιο σε αξία (αλλά και μέγεθος) πόνημα του Steven Erikson με τίτλο «Dust of dreams».. Το μυαλό μου έτρεξε αμέσως πίσω σε μια περίοδο γλυκού αναγνωστικού μαραθωνίου.. Ούτε θυμάμαι πόσα χρόνια μου πήρε για να ολοκληρώσω αυτό το έργο. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο το φχαριστήθηκα! Και πόσο σπάνια έχω δει σε κοινή θέα έναν απο αυτούς τους τόμους.

Δεν μίλησα για να μην ενοχλήσω.. βέβαια αποσυντονίστηκα από το δικό μου διάβασμα («The last argument of kings» by Joe Abercrombie Εξαιρετικό!!) για να ρίχνω κλεφτές ματιές στις σελίδες του διπλανού!..»Look on, my warriors, and see me run. But it is not you that I fear. A detail without relevance, because, you see, the cliff edge does not care…» Επόμενη στάση «Νέος κόσμος».. στα ακουστικά μου progressive ήχοι από τα 70’s.. σκέφτομαι οτι είναι αδύνατον να θυμάμαι λεπτομέρειες από το πολύπλοκο σύμπαν του Erikson. Μόνο η «επίγευση» παραμένει αναλλοίωτα «μαγική»! Αποφασίζω να «φανερωθώ» στον αναγνώστη. Στον σταθμό «Σύνταγμα» του κάνω νόημα Thumbs up! Με κοιτάζει παραξενεμένος..

Του λέω «συγχαρητήρια» για το κουράγιο που επιδεικνύετε! Για μένα αποτελεί το κορυφαίο όλων των fantasy βιβλίων που έχω διαβάσει. Ακόμη αξεπέραστο. Μου λέει ότι συμφωνεί και ότι αποτελεί και για εκείνον έναν αναγνωστικό άθλο. Θυμάμαι τις άπειρες συζητήσεις με τον κουμπάρο μου γύρω από το «έπος» όταν το διαβάζαμε ταυτόχρονα! ( Τότε θεωρούσαμε ότι είμασταν τα μόνα geeks στην χώρα που ασχολούνται). Σκεφτόμουν επίσης την λεπτότητα που έχουν στους τρόπους τους οι άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία στο μετρό. Προλάβαμε να σχολιάσουμε τη διάνοια του Erikson και το πόσο εντυπωσιακό είναι το χτίσιμο φύλων, χαρτών, κόσμων, θεοτήτων, θρησκειών, γλωσσών κλπ από το πουθενά, αλλά και για κάποια άλλα βιβλία!

Τον ρώτησα αν έχει διαβάσει καθόλου sci fi και ήμουν έτοιμος να ξεφουρνίσω ένα ακόμη διαμάντι (που μου έχει δωρίσει ο κουμπάρος και τον ευγνωμονώ αιώνια), αλλά πριν το ξεστομίσω, ήταν ήδη στην άκρη της γλώσσας του!! Πρόκειται για το «Hyperion» του Dan Simmons. Μου είπε ότι είναι το επόμενο στην λίστα του. Και εκεί σκέφτηκα πόσο ταιριάζουν αναγνωστικά κάποιοι άνθρωποι. Το ένα σε πάει στο άλλο -βιβλία- και τελικά οι άνθρωποι είναι δυνατόν να μιλάνε και να συνδέονται μέσα από αυτά. Τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος. Τους χάρτινους αυτούς, μικρούς «πυραύλους», που σε ταξιδεύουν μακριά, υπερηχητικά και μαγικά σε τόπους υπέροχους! Δεν ανταλλάξαμε ούτε τα ονόματά μας, ας πούμε ο αναγνώστης Α και ο αναγνώστης Β που συναντήθηκαν στο μετρό χάρη στον αντίκτυπο ενός λογοτεχνικού κατορθώματος!