Στο Βουνό..

είδα την Κυριακή ένα θέαμα ενδιαφέρον. Δυο ασπρόμαυρα κοράκια, κυνηγούσαν ένα γεράκι (κατα πάσα πιθανότητα) και το εξανάγκαζαν σε μια αερομαχία που έμοιαζε εξαντλητική.. Αυτό ξεκίνησε από τις ρίζες του Υμηττού και ανυψωνόταν χορευτικά προς τα ανώτερα επίπεδα του αέρα.. Ήταν πότε χορός, πότε μάχη. Το γεράκι είχε πιο μεγάλη χάρη στις κινήσεις του, ενώ τα άλλα δυο πουλιά προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την αριθμητική τους υπεροχή, πραγματοποιώντας «κυκλωτικές» κινήσεις. Κάποιες φορές, μάλλον το τσιμπούσαν με τα ράμφη τους, κι εκείνο έβγαζε μικρές κραυγές..

Το θέαμα ήταν αγχωτικό. Μπροστά του, αισθανόμουν πολύ «ξένος» και «βαρύς». Αντίκριζα τρεις φιγούρες που πετούσαν μπρος τα μάτια μου. Είχα την αίσθηση ότι ήθελα να βοηθήσω το γεράκι, αλλά και οι άλλοι δυο υπερασπιζόντουσαν την περιοχή τους, και κατα πάσα πιθανότητα τα μικρά τους. Όλη την ώρα είχα την αίσθηση ότι το γεράκι θα πέσει, αλλά αυτό πάντα κατάφερνε να διαφύγει.. οι απότομες δεξιές και αριστερές κλίσεις του σώματος και των φτερών του, ήταν εξωπραγματικές.. Δεν έχω δει καλύτερη αερομαχία! Κάποια στιγμή χάθηκαν από το οπτικό μου πεδίο και αποφάσισα να συνεχίσω.. λίγα μέτρα πιο κάτω όμως αισθάνθηκα μια περήφανη παρουσία να γλιστρά μερικά μέτρα από πάνω μου, σαν να λέει «είδες, τα κατάφερα, τους ξέφυγα!».. ήταν το γεράκι…