Μόνος (?)

Τι δεν θα έκανες αν ήσουν μόνος σου? Αν ήξερες ότι κάποιος σε παρακολουθεί? Μια οντότητα έξω από σένα? Ισως ο ανώτερος εαυτός σου? Ο απόλυτος θεατής? Αυτός που κατασκευάζει τα όνειρά σου? Αυτός που δεν θα σε κρίνει για το ατόπημα? Αυτός που δίνει στη ηθική σου σχήμα? Αυτός που φυσά ευνοϊκούς ανέμους για να σπρώξει τα πλάνα σου? Θα μπορούσες να τον απογοητεύσεις?

Ποιος είναι αυτός ο μόνιμα παρών? Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού? Αυτός που σε περιόρισε με συγκεκριμένους όρους προκειμένου να ανακαλύψεις μόνος σου τους κανόνες της ζωής? Ο ίδιος φυλάει τα νώτα σου (και το ξέρεις) χωρίς να σου δίνει ξεκάθαρα σημάδια. Είναι όμως πάντα εκεί. Σ’αυτό που αυθαίρετα ονόμασες συμπτώσεις. Είναι αυτός που απλόχερα δίνει και αδικαιολόγητα σου στερεί για να αμφισβητήσεις την ύπαρξή του. Το «έλλειμμα» όμως δεν σου προκλήθηκε τυχαία. Για να δυναμώσεις το ένιωσες.

Τι θα έκανες αν ήσουν σίγουρος ότι έχεις κάποιον να σε έχει συνέχεια στον απεριόριστο νου του? Θα τα έκανες αλλιώς? Για σκέψου τα ξανά όλα αυτά.. Και όταν θα βρεθούμε θα φιλοσοφήσουμε ξανά για την τυχαιότητα και τις συμπτώσεις. Για τις ευκαιρίες που χάσαμε. Για τ’άστρα και τους γαλαξίες, ρίχνοντας κλέφτες ματιές πίσω απ’τον ώμο μας. Ίσως κάποιος διασκεδάζει την κουβέντα μαζί μας..