Προσεγγίζοντας τη μαγεία

Αναρωτιέμαι πως γίνεται να βγει κάποιος από τη ζώνη μιας τετριμμένης ζωής και να αντιλαμβάνεται τη μαγεία στα πράγματα. Να έχει την τύχη να μην τον ενδιαφέρει ο χρόνος και η ύλη, αλλά να μπορεί να δημιουργεί «φανταστικούς» κόσμους γεμάτους απόλαυση. Αναφέρομαι λόγου χάρη σε καλλιτέχνες που δημιούργησαν «Γκερνίκες» ή μυθιστορήματα όπως το «2666» ή το «έγκλημα και τιμωρία» ή γλυπτά όπως αυτά που βλέπουμε στα μουσεία και δεν μπορούμε να φανταστούμε πως σκαλίζεται το μάρμαρο -ούτε κατά διάνοια- και μας γεμίζουν δέος. Χρειάζεται ένα είδος «αυταπάρνησης» για να γίνεις καλλιτέχνης? Εννοώ ότι θα πρέπει να στερηθείς τα εγκόσμια και να αφοσιωθείς στην παραγωγή αυτής της μαγείας ή γεννιέσαι έχοντας το «μέταλλο» του δημιουργού?

Αυτά είναι ερωτήματα που δεν μπορεί να τ’ απαντήσει κάποιος με σαφήνεια. Ή λόγου χάρη αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί οι δημιουργοί είχαν «πάθη» και πως τα δάμαζαν. Δαμάζονται τα πάθη? Εσάς αγαπητέ αναγνώστη ποια είναι τα πάθη σας? Πως αποφεύγεις τις «Σειρήνες» και τις μάγισσες της κάθε εποχής? Το πνεύμα διασπάται με το παραμικρό.. Αν ζούσε ο Ντα Βίντσι θα χρησιμοποιούσε τα social media τη σήμερον? Όλοι (ίσως) κρύβουμε έναν «μάγο» μέσα μας. Έναν «γητευτή». Πως όμως θα τον συναντήσουμε όταν η διάνοιά μας περισπάται διαρκώς? Πως γίνεται να παράξεις τέχνη χωρίς να έχει αυτή- τίποτα αχρείαστο- εντός? Κείμενα που δεν περισσεύει ούτε μια λέξη σ’ αυτά? Πίνακες όπως του Γρέκο που νιώθεις να σε «αντλούν» ως την οροφή του μουσείου όταν τους κοιτάς?

Αυτά αναρωτιέμαι καθώς κάνω αυτή την άσκηση γραφής με πόνο και μερική «αυταπάρνηση». Χρησιμοποιώντας πλήθος περιττών λέξεων και με την παραδοχή ότι τα πάθη μου -συνήθως- με καθυποτάσσουν. Αν είχα την πολυτέλεια ενός μέντορα θα μου έβρισκε σίγουρα τις αδυναμίες αυτής της έκθεσης ιδεών. Αλλά ίσως να με επιβράβευε για το χρόνο και τον μόχθο που αφιέρωσα στο πρόβλημα του πως «προσεγγίζεις τη μαγεία στην ζωή» και ίσως αυτό να μου λύσει το αίνιγμα του τίτλου γι’ αυτό το άρθρο. Βήμα βήμα, με τόλμη και με την βεβαιότητα ότι αυτό που αναζητώ υπάρχει (επειδή το έχω δει ) μπαίνω μόνος στο μονοπάτι που διάβηκαν οι σπουδαίοι. Έτσι για να κρυφοκοιτάξω..