Γκιώνης

Ήταν μια νύχτα του Ιούλη-όχι ιδιαίτερα αποπνικτική-για την Επίδαυρο και ενώ είχα μαζέψει μπόλικο «κάματο» από τη Σαββατιάτικη μάχη στην δουλειά είχα το συνήθη ενθουσιασμό που έχω , όταν πρόκειται να ακούσω τον μαέστρο Κουρεντζή να ερμηνεύει μια συμφωνία. Το ότι αυτό θα το έκανε καλοκαίρι σε τέτοιο χώρο, προσέδιδε μια επιπλέον περιέργεια για το τι μας επιφύλασσε η βραδιά.

Αφού συναντηθήκαμε φίλοι και γνωστοί στο εστιατόριο-αναψυκτήριο που βρίσκεται στις ρίζες του θεάτρου, συνειδητοποίησα ότι πρώτον: η μουσική μας ενώνει και δεύτερον: ότι η επιρροή ενός μόνο ανθρώπου-όταν κάνει κάτι με πάθος- μπορεί να γίνει απόλυτη..καταλυτική! Η άνοδος προς τις θέσεις μας γίνεται με στάσεις. Σου δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσεις τοὺς ανθρώπους και να βγάλεις μερικές φωτογραφίες. Τα όργανα σε σε θέση ανάπαυσης μοιάζουν κι αυτά σαν να προσμένουν τα χέρια που θα τα ηλεκτρίσουν για φτάσουν τη μουσική μέχρι τα απώτερα ύψη των ορίων του θεάτρου κι ακόμα παραπάνω..

Η είσοδος των μαυροντυμένων μουσικών γίνεται απλά και αθόρυβα, όπως αρμόζει στον χώρο. Ένα ποτάμι μόχθου , ταλέντου και ονείρων, βρίσκει σεμνά το δρόμο του στο κέντρο της σκηνής. Πώς να αισθάνεσαι άραγε όταν πρωταγωνιστείς σε τέτοια μυσταγωγία.. Το χειροκρότημα ζεστό. Ο μαέστρος δεν άργησε να φανεί , συνοδεία της μεσόφωνου με την επιβλητική τουαλέτα. Εκείνος λιτός, αθλητικός ( και μαυροφορεμένος επίσης) με ένα αμάνικο μπλουζάκι και στενό παντελόνι ,απογειώνει τις κερκίδες…

Γυρίζει την πλάτη στο κοινό και η καλοκουρδισμένη ορχήστρα ξεκινά να ερμηνεύει τα «τραγούδια για τα νεκρά παιδιά» καθώς η νύχτα έχει ήδη αγκαλιάσει τον ιερό χώρο. Απέναντι μας τα ψηλά δέντρα φωτίζονται απαλά και πιο πίσω οι κορυφογραμμές και τα πρώτα αστέρια γεμίζουν με «φύση» το σκηνικό μπροστά στα μάτια μας, συμπρωταγωνιστώντας με τους ερμηνευτές..

Η ώρα έχει περάσει. Το έργο πλέον που φτάνει στ’ αυτιά μας : » Συμφωνία αρ. 4″. Οι αναπνοές των παρευρισκόμενων απαλές.. το θρόισμα από τις βεντάλιες σαν υπερηχητικό. Τα σώματα μας γίνονται δέκτες μιας μουσικής που επαναστατεί απέναντι στην παντοκρατορία του κενού με τρόπο καθηλωτικό. Είτε είσαι γνώστης είτε όχι (όπως εγώ) δεν μπορείς παρά να παραδεχτείς την δύναμη της ανθρώπινης πνευματικής έκφρασης. Όλα ρέουν σωστά και σύμφωνα με το πρόγραμμα, μέχρι που…

Συμβαίνει ένα επιπλέον θαύμα! Μια έξτρα δόση «φύσης» εισβάλλει στο ανθρώπινο έργο. Ένας γκιώνης με πανίσχυρο λάρυγγα αποφασίζει να συμβάλει στην παρτιτούρα του Γκούσταφ Μάλερ με τρόπο που και ο ίδιος θα συγκινούνταν! Χαμόγελα στα πρόσωπα των ακροατών επισημαίνουν την αποδοχή του νεοεισερχόμενου μέλος της ορχήστρας. Το τραγούδι του πουλιού κατορθώνει να ενσωματωθεί ρυθμικά στις μουσικές φράσεις που αγκαλιάζουν την Επίδαυρο στις 10.45 τη νύχτα.

Στην πρώτη παύση του θέματος ο Teo Currentzis στρέφει το κεφάλι του προς την πλευρά που σολάρει το αυθαίρετο μέλος της Utopia orchestra και ακινητοποιείται, προσπαθώντας να αφουγκραστεί τι νέο προσθέτει στη μουσική του ο φτερωτός επαναστάτης. Σαν συνεννοημένοι γνωστοί οι δυο τους αποφασίζουν να συνεχιστεί η συναυλία χωρίς την προσθήκη του μικρού νυκτόβιου.

Αισθάνομαι ευτυχία και ευλογία που έγινα μάρτυρας μιας τέτοιας έκπληξης! Μια φίλη μου έγραψε πολύ όμορφα μετά το πέρας της συναυλίας σε μήνυμα (και την ευχαριστώ πολύ) : «Ο μαέστρος υπάκουσε στη φύση και η φύση στο μαέστρο .» Ακριβώς αυτό! Δεν το ονειρευτήκαμε! Συνέβη! Και γίναμε όσοι βρεθήκαμε εκεί μάρτυρες μιας αληθινά μαγικής στιγμής και βραδιάς! Γι’αυτό και αισθάνθηκα την ανάγκη να το περιγράψω όσο πιο πιστά θεωρώ ότι το αισθάνθηκα! Το θαύμα της ζωής είναι παντού αρκεί να αφήσουμε τις αισθήσεις μας ελεύθερες να το αφουγκράζονται όπως έκανε εχτές ο μαέστρος!