Memento mori

Στο σπίτι μας έχουμε πολλές κούπες με θέμα τα Χριστούγεννα (για κάποιο λόγο που μοιάζει αστείος), αλλά το θέμα είναι ότι τελικά χρειάζονται. Χρειάζονται γιατί τελευταία έχω ανακαλύψει τα βραδινά τσάγια, τα οποία υποτίθεται ότι μου δίνουν έμπνευση για να γράψω. Έμπνευση για να συνεχίσω την προσπάθεια στη ζωή. Ένα brand από αυτά μάλιστα, όταν ξεφλουδίζεις το περιτύλιγμα, προσφέρει γρήγορη (φιλο)σοφία. Το σημερινό λέει-κάτσε να δω- «Know how to give»..Μάλιστα. Αυτό είναι λόγος να ζεις. Συμφωνώ. Γράφω κι εγώ σ’ έναν πίνακα στο μαγαζί τέτοια, αλλά τ ‘ορκίζομαι ότι δεν είναι από τα τσάγια. Είναι απ’ αλλού. Είναι αναπαραγωγή ή και φτωχή προσπάθεια να συνθέσω το κάτι που θα μου φτιάξει την μέρα. Ή και τη δική σου.

Κοιτάζω την ώρα. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν έχω και πολύ έμπνευση γι’ αυτό το χόμπι. Η τεμπελιά εξάλλου είναι πιο ελκυστική. Εθίζομαι εύκολα στον καναπέ. Το χειριστήριο της παιχνιδοκονσόλας ή το πληκτρολόγιο? Τι γουστάρεις πιο πολύ? Δεν θέλει ερώτημα. Όλα πιο εύκολα πια. Ποιος Οδυσσέας και ποιες σειρήνες? Μακάρι να είχα λίγο κερί στ’ αυτιά και θα δενόμουν στο κατάρτι στο λεπτό. Πως θα το περάσουμε αλώβητοι όλο αυτό? Ο χρόνος γλιστράει αμείλικτα και η ψυχή δεν κοντοστέκεται να πάρει μέρος στην δράση. Είμαστε απλώς θεατές(?). Συνειδητοποιώ ότι πήγε σχεδόν Μάης. Σε λίγο η κούπα από τσάι θα είναι επίκαιρη. Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά. Ψηλαφίζω το εντός μου. Ναι το γράψιμο είναι ενδοσκοπικό. Είναι μια πράξη επανάστασης.

Ξαφνικά καθώς το τσάι χαμηλώνει προς την βάση του δέντρου, θυμήθηκα ότι μια μέρα όλα τελειώνουν. Είναι σπουδαίο αυτό. Με κάνει να χαίρομαι που βαράω τα πλήκτρα αυτής της συσκευής. Η φάση είναι ότι το ράδιο παίζει το «dust in the wind» πράγμα καθόλου τυχαίο, γιατί ίσως τελικά τη ζωή την φτιάχνεις (καμιά φορά) όπως θες. Και να που ήρθε η έμπνευση. Μέσα από το ποτάμι των σκέψεων που προσπαθώ να ελέγξω σήμερα, επιχειρώ να διαλέξω τις καλύτερες. Και να βουτήξω στο άγνωστο. Και να τις μοιραστώ σ’ αυτό το blog μαζί σου αγαπημένε αναγνώστη. Εδώ είναι ο προσωπικός μας χώρος. Εδώ δεν είμαι κομμωτής. Εδώ είμαι ο «κανένας» που παίζει με τις λέξεις σε ύφος προπόνησης, αποφεύγοντας με τόλμη τους αλγόριθμους και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του.