Οδύσσεια 1

Ακούω ενα κοντσέρτο του Μπετόβεν στο ράδιο ενώ προσπαθώ να κάνω αυτό που λένε «διαλογισμό». Για να συνδεθώ με τον πυρήνα της ύπαρξης μου. Η μουσική με συνεπαίρνει. Μια κάποιου είδους «ροή» επιτυγχάνεται. Σκόρπιες σκέψεις εδώ κι εκεί. Θα ήθελα να τις απομακρύνω. Και τότε αποφασίζω να αποδράσω εκεί έξω.. στο κενό που μόνο κενό δεν είναι. Και με βλέπω να γλιστράω πάνω στους δακτυλίους του Κρόνου, ατενίζοντας την γαλακτερή σιλουέτα του πλανήτη. Η μουσική ταιριάζει απόλυτα με το θέαμα. Οι λεπτομέρειες όταν βρίσκεσαι εκεί έξω είναι συναρπαστικές..

Βολίδες φωτός και διαγαλαξιακή σκόνη ταξιδεύουν παράλληλα με την κίνησή μου. Όλα μοιάζουν να έχουν μια σπειροειδή κατεύθυνση. Χάος. Μια σπείρα που μέσα της όλα κινούνται άτακτα μα και τόσο δομημένα ταυτόχρονα. Ίσως να είδα με την άκρη του ματιού μου και κάποιον ακόμα να σερφάρει μαζί μου, ή μπορεί να ήταν και οφθαλμαπάτη. Δεν χρειάζομαι οξυγόνο, ούτε άλλες προμήθειες. Είμαι ταξιδιώτης του νου. Κανένας περιορισμός δεν χωράει εδώ.

Εκσφενδονίζομαι με ταχύτητα προς άλλο ουράνιο σώμα.. τα βιολιά τώρα παίζουν με μεγαλύτερη ταχύτητα.. αποτελούν το «καύσιμο» που χρειάζομαι. Μετατρέπω την διαστρική μου ύπαρξη σε μπάλα φωτός. Κάνω περιστροφή γύρω από τον άξονα μου. Κερδίζω ύψος. Έτσι νομίζω. Εδώ που βρίσκομαι οι διαστάσεις δεν έχουν νόημα. Βάζω πλώρη προς τον ήλιο. Σκοπός μου είναι να φτάσω όσο πιο κοντά μπορώ..

Δεν θα ρισκάρω να πλησιάσω περισσότερο. Είμαι αρχάριος ταξιδευτής ακόμη. Έχω αρχίσει να νιώθω το υλικό μου σώμα να μουδιάζει. Σκοπός είναι κάποια στιγμή να διπλώσω τον χωροχρόνο που με περιορίζει. Να ξεπεράσω τα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Να γνωρίσω κι άλλες γειτονιές..Μ’αυτή τη ρομαντική σκέψη καταλαβαίνω ότι η συναυλία που ακούω εκπνέει, το ίδιο και ο χρόνος που έχω γι’αυτό το ταξίδι.. Οι σκέψεις μου προσγειώνονται μαζί μου και ξαναγίνονται πεζές.. Ανυπομονώ για την επόμενη φορά που θα δω τ’αστέρια..