όρθιος

Όταν ήμουν ξεπεταρούδι στην δουλειά μου είχαν πει ότι δεν καθόμαστε ποτέ. “Πετάμε”. Το πήρα πολύ σοβαρά. Μου είπαν ότι για να μάθεις τη δουλειά θα πρέπει να κοιτάς. Και έτσι κι έκανα. Είχα μια λύσσα με το κούρεμα τότε (για την ακρίβεια αυτή δεν έφυγε ποτέ) . Είχα αποφασίσει ότι δεν θα έμενα στο Λονδίνο να δουλέψω. Έλεγα ότι αν είναι να πετύχεις και να μάθεις τη δουλειά, μπορείς και στη χώρα σου. Και έτσι ήμουν μόνιμα όρθιος πίσω από τους καλύτερους τεχνίτες προκειμένου να ικανοποιήσω αυτή την περιέργεια, προσέχοντας τις λεπτομέρειες και συνέθετα έτσι τον δικό μου καλλιτεχνικό κόσμο. Γιατί σήκωσε 45 μοίρες την τούφα αυτή, τι απόσταση έχει το ένα από το άλλο? Εντυπωσιακό βάρος στο πίσω μέρος του κεφαλιού.. Καλλιτεχνικά δάχτυλα.. με πόση χάρη κινείται.. ω μα πόση άνεση στο τελείωμα.. ένα άψογο αποτέλεσμα.

Αν υπήρχαν τότε τα smartwatches που υπολογίζουν την ορθοστασία του ασκούμενου ( μαθητευόμενου μάγου κομμωτή), θα είχα διαλύσει το gadget. Είχα παρακολουθήσει-αναλύσει όσους κομμωτές μπορούσα δια ζώσης και άλλους τόσους σε βίντεο, προσπαθώντας να σπάσω τους κώδικες του πως κουρεύουμε όμορφα και σωστά και παράλληλα να βρω την δικιά μου θέση σε όλον αυτόν τον υπέροχα “όρθιο” κόσμο.. Με υπομονή και πίστη και έχοντας όλη μέρα στο μυαλό μου σχεδιαγράμματα κουρεμάτων και σχήματα γεννήθηκε ένας τζούνιορ κομμωτής. Θυμάμαι να «κυνηγάω» συναδέλφους και φίλους προτείνοντάς τους να γίνουν πειραματόζωα σε μια καρέκλα σε κομμωτήριο ( ή σε σπίτι) ή και οπουδήποτε, προκειμένου να βελτιώσω την τεχνική μου.

Το πιο παράδοξο σημείο εξάσκησης της τέχνης μου είχε αποτελέσει μια βραχώδης προεξοχή του ναυτικού ομίλου Βουλιαγμένης, όπου εκεί είχα ανταλλάξει τις υπηρεσίες μου για κάμποσες γύρες θαλάσσιου σκι! Άλλοτε είχα στριμωχτεί σε μικρά μπάνια (με πράσινο γυαλιστερό πλακάκι στους τοίχους) κουρεύοντας μαμάδες φίλων, γιαγιάδες ή και όποιον άλλο έλεγε με κάποιου είδους ενθουσιασμό και ξαφνική προσμονή «Θα κάνεις κι εμένα αφού είσαι εδώ?» Αλλού δεν είχε κοντά πρίζες για το πιστολάκι. Αλλού οι καρέκλες είχαν ψηλή πλάτη και συχνά το φως δεν επαρκούσε. Και όμως πάντα εγώ δήλωνα πρόθυμος και -πάντα όρθιος- έκανα το παν για την τέχνη. Χωρίς να το ξέρω ικανοποιούσα τον κανόνα των 10.000 ωρών που θέλει κάποιον να γίνεται μάστερ σε οτιδήποτε αρκεί να διαβεί αυτό το «χρονικό κατώφλι».

Η χαρά του να δίνεις τελικά σχήμα στα μαλλιά των ανθρώπων- αλλά και στα χείλη τους – με το χαμόγελο που θα σου επιστρέψουν για την προσπάθειά σου είναι δύσκολο να την περιγράψεις. Μας είχαν πει στις σχολές ότι εμείς οι κομμωτές έχουμε μεγάλη δύναμη. Ότι δηλαδή μπορούμε να κάνουμε έναν άνθρωπο ευτυχή για έξι εβδομάδες ή απόλυτα δυστυχισμένο.. όταν το είχα ακούσει αυτό, ορκίστηκα σιωπηλά να στρατευτώ υπέρ της ικανοποίησης της πρώτης συνθήκης. Και έτσι, πέρα από τα πρώτα μου «θύματα» μεταξύ των οποίων -το πρώτο ο πατέρας μου, που τον ευγνωμονώ -οι υπόλοιποι λάμβαναν προοδευτικά ότι καλύτερο είχα να δώσω ( μέχρι και σήμερα) προς την μεριά της χαράς και του στυλ. Το να καταγίνεσαι με κανόνες, αόρατες γραμμές , ανθρώπους που σε τιμούν με την εμπιστοσύνη που σου δείχνουν, αιχμηρά εργαλεία και υπηρετώντας τη μόδα, κατάλαβα από νωρίς δεν θα ήταν βόλτα στο πάρκο..

Παρ’ όλα αυτά και έπειτα από 27 χρόνια η βόλτα έχει μετατραπεί σε ταξίδι. Και η ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι απέναντι στην τέχνη που υπηρετώ.. απέραντη. Και στους ανθρώπους που έκατσαν σε καρέκλες, σκαμπώ, πάγκους, αλλά και σε κομμωτήρια, σχολές και οπουδήποτε έκανα ποτέ κούρεμα ακόμα πιο μεγάλη.. Νιώθω ότι θυμάμαι τον καθένα, την καθεμία. Όταν τελειώνω μια δουλειά, σχεδόν πάντα προσπαθώ να δω τον άνθρωπο που απομακρύνεται αν είναι όπως πρέπει..δηλαδή χαρούμενος..Μέσα σ’όλη αυτή τη δίνη σκέψης -δράσης και προσπάθειας παραμένω όρθιος..