Διαλογισμός και.. Μποστ

Είναι Φλεβάρης. Μήνας αδιάφορος. Όχι πολύ μοντέρνος. Νιώθω τελευταία ότι έχω χάσει την έμπνευσή μου. Είναι Τετάρτη και χαρίζω ένα επιπλέον ρεπό στον εαυτό μου. Η γυμναστική έκανε τη δουλειά της και η μέρα εξελίσσεται.. Μαζί της θέλω να εξελιχθώ κι εγώ. Σκέφτομαι πολύ και υπολογίζω στο στρες που μου χαρίζει απλόχερα ένα μέλλον που ποτέ δεν ξέρεις αν θα σε βρει και ξεχνάς το τώρα. Έτσι λέω – θαρρετά – να επιχειρήσω να φρενάρω τις σκέψεις μου. Η λύση είναι…, απόπειρα διαλογισμού! Εισπνοή – εκπνοή. Από το ηχείο μου ακούγεται ένα προϊόν υψηλής έμπνευσης.. η όγδοη και ενάτη συμφωνία του Dvořák. Κάθομαι στον καναπέ αναπαυτικά και πριν εμβυθιστώ σε ό,τι νιώθω ότι θα κάνω, αποτιμώ το πόσο καλή έχει σταθεί η ζωή απέναντί μου και αγκαλιάζω τα πάντα γύρω μου.. Ιδίως τις παλινωδίες και τις άπειρες ήττες μου.. όμως..

..έχω καναπέ, έχω ηχείο και υγεία.. και είμαι σίγουρος ότι όσοι γνωρίζω προσωπικά μπορούν να απαριθμήσουν πάμπολλα υπέροχα πράγματα για τα οποία μπορούν να αισθάνονται χαρούμενοι.. πλήρεις.. Εισπνέω ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος και ευγενικά το σπρώχνω πάλι πίσω στη θέση του. Τα μάτια μου κλειστά, διατάζουν τη σκέψη να πλανηθεί σε τόπους άλλους που δεν χωράνε τα συνήθη άγχη της επιβίωσης. Διατάζω τη λογική να συμπορευτεί με το συναίσθημα.. Στο «προσκήνιο,» βλέπω ένα γυάλινο διακοσμητικό μπουκάλι που είχε η μακαρίτισσα η μάνα μου πάνω στο καλοριφέρ (με ένα κερί στα σωθικά του) τη δεκαετία του ’80. Ήταν από έναν καλλιτέχνη εν ονόματι «Μπόστ», πράσινο με λουλουδάκια, και έγραφε με μια πλάγια και νόστιμη γραμματοσειρά «Με ενδιαφέρης πολύ σεκσουαλικώς». Δεν το έχω πια. Έχω όμως τις μνήμες που το συνοδεύουν..

Η σκέψη μου μεταφέρεται από το γυαλικό σε κάτι άλλο αδιάφορο, και έπειτα σε εικόνες από την καθημερινότητα του τότε. Αντλώ οσμές και υφές από την παιδική μου ηλικία. Και σκέφτομαι ότι έχω μεταφέρει τη διάνοιά μου μέσα στο ίδιο σκαρί που μεταβάλλεται τόσα χρόνια και ακόμη υπάρχει. Το αποτιμώ και αυτό ως μέγιστη επιτυχία. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να επιστρέφω σε τέτοιες ασκήσεις του πνεύματος όσο πιο συχνά μπορώ. Τώρα όμως το συμπαγές παρόν με καλεί να επιστρέψω σε μια πιο συνειδητή κατάσταση. Να συνθέσω το παρόν όσο καλύτερα μπορώ. Να ξιφουλκήσω με τις προκλήσεις. Να βρω τον Μποστ του σήμερα. Να τον φυλάξω καλά μέσα μου για πιο κάτω… Ποιος ξέρει…