Ο μόνος (χρόνος) που υπάρχει είναι το Θείο.

Η ζωή σαν ξίφος με διαπερνά.

Η πανοπλία έχει ρωγμές.

Μάταια προσπαθείς να μην λαβωθείς. Μα θα λαβώσεις κι εσύ.

Όλα του χρόνου δύσκολα. Συσσωρεύτηκαν πολλά.

Μα κι αν σοφία νομίζεις ότι στάζεις, αίμα θα τρέξει από τις πληγές.

Τα όνειρα σταθμοί που δηλώνουν την παρουσία ενός αλλού τόπου.

ενός τόπου – σίγουρα -πως ξέρεις ότι υπάρχει.

Υπόσχεση ασυνείδητη, μα σίγουρη.

Παιχνίδι είναι μα το είδες σοβαρά. Σου δόθηκε η Αλεξάνδρεια.

Μα εσύ ήθελες την Αθήνα.

Ακόρεστη η μανία. Ήταν απλό να κάτσεις να θαυμάζεις.

Μα ήθελες να σε θαυμάζουν. Τα πιο απλά δεν θέλησες να τηρήσεις.

Και κοιτά τώρα μπέρδεμα. Ασφαλές λιμάνι είναι αυτό που δεν το νικούν

οι φουρτούνες. Είναι μια σταθερά. Δεν αλλάζει.

Τον βράχο όσο κι αν τον χτυπάς με το χέρι δεν θ’ αλλάξει το σχήμα του

για σένα. Ξανά σκέψου τα. Η οδός είναι μια.

να γαντζωθείς από την στιγμή. Να αντικρίσεις με δέος την δημιουργία.

Να αποδεχτείς αυτό που είσαι. Αυτό που σ’ έφτιαξε. Στο τώρα. Στο άπειρο.