Το κορίτσι που..

Μας ενέπνευσε σήμερα, ήταν μια Αγγλίδα (με ρίζες Αυστριακές απ’ ότι κατάλαβα) που ήταν στολισμένη με ένα μόνιμο χαμόγελο, απ’ αυτά που θες να έχεις και ‘σύ και ‘γώ ανεξαρτήτως των συνθηκών – και αναρωτιέσαι γιατί δεν το έχεις – ενώ παραμένεις στη ζωή με όλες τις προοπτικές ανοιχτές μπροστά σου. Η πελάτισσα κουρευόταν με τον Γιώργο και μιλούσαν, όταν άκουσα να λέει ότι είναι chef, αλλά και ηθοποιός και ότι μοιράζει τη ζωή της ανάμεσα σε χώρες αλλά και σ’ αυτά τα δύο αντικείμενα! Πόσο χαίρομαι όταν διαπιστώνω ότι τελικά οι άνθρωποι μπορούμε να κάνουμε παράλληλα πράγματα (για να διατηρούμε) και να εξελίσσουμε ένα βασικό όνειρο!

Το ένα είναι για βιοπορισμό, αλλά γίνεται με κέφι, και το άλλο είναι ο πόθος. Αλλά η οδός «πόθου» πάντα είναι γεμάτη εμπόδια! Δύσκολο να την διαβείς. Πολλοί οι ηθοποιοί. Πολλοί και οι chefs θα έλεγα, αλλά όταν κάνεις κάτι με κέφι και κοιτάς μπροστά, η ανταμοιβή έρχεται, όσο κι αν φαίνεται ότι αργεί. Και η ανταμοιβή δεν σχετίζεται πάντα με δόξες και χρήμα. Αλλά έχει να κάνει με εκείνες τις εξαιρετικές μάχες με τον εαυτό σου και τους εσωτερικούς διαλόγους που προσθέτουν λίγο ακόμη «μέταλλο» στην χρυσή πανοπλία που χτίζει ο καθένας για να παλέψει και να τα καταφέρει στον στίβο της ζωής. Τι ευλογία οι αγώνες που δίνουμε και που τα λέμε ο ένας στον άλλο, έτσι για να παίρνουμε θάρρος για την συνέχεια.. Εύγε!