3I ATLAΣ

Ένας ελαφρύς βόμβος αρχίζει να με επαναφέρει στον κόσμο των ξυπνητών. Η συνείδηση επανέρχεται. Βρίσκομαι ξαπλωμένη σε έναν κρυογονικό θάλαμο. Το ότι αντιλαμβάνομαι αυτά τα πράγματα και τα υπαγορεύω στο ημερολόγιο του σκάφους, σημαίνει ότι είμαι περίπου 10.000 ετών. Σημαίνει κιόλας ότι έχουμε προσεγγίσει το στόχο. Και αυτό μου προκαλεί ένα ασύλληπτο δέος. Το σώμα μου «δέχεται» μια σειρά από γρήγορους ελέγχους, καθώς η κάψουλα που με περιβάλλει εδώ και αμέτρητα χρόνια μετακινείται ανεπαίσθητα αργά προς μια κατακόρυφη θέση, ώστε να συνηθίζω σιγά σιγά την αλλαγή προσανατολισμού. Τα μάτια μου προσαρμόζονται στο φως που από ιώδες περνάει σε μια υποκίτρινη λάμψη, ειδική στο να μην «προκαλεί»τις αντοχές των βασικών μου αισθητήριων οργάνων..

Μετά από μια διαδικασία «απεμπλοκής» από τα «αιώνια» δεσμά της κρυογονικής, νιώθω ότι μια κοσμοϊστορικής σημασίας μέρα έχει εκκινήσει. Ένα πλάνο σχεδιασμένο στο απώτατο παρελθόν μοιάζει να υλοποιείται ενάντια σε κάθε προγνωστικό επιτυχίας. Μια αποστολή «αυτοκτονίας», μια κιβωτός σωτηρίας που σχεδιάστηκε κάποτε και έθεσε σε κίνηση όλες τις «δυνάμεις» του πνεύματος, αλλά και κάλεσε το βέλτιστο δυναμικό του πλανήτη (σε απόγνωση) σε μια απέλπιδα -και τελευταία- προσπάθεια σωτηρίας του πολιτισμού μας, έβλεπε τους καρπούς αυτής της προσπάθειας να τελεσφορούν.. Ή τουλάχιστον, οι 15.000 εναπομείναντες κάτοικοι του «ύστατου» και υπέρτατου σε σύλληψη οικοδομήματος, ήλπιζαν. Μια ελπίδα που βασιζόταν στην σωστή «αφύπνιση» των ταξιδιωτών του, βάση των υπολογισμών για το που έπρεπε αυτή να συμβεί, βάση στίγματος.

Δυνατότητα ενημέρωσης σε όλο τον πληθυσμό δεν υπήρχε, παρά μόνο σε μέλη «ανώτερης διαβάθμισης», δηλαδή επιστήμονες, πλοηγούς, στρατιωτικούς και διπλωμάτες, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Συνεπώς η αγωνία μου για την έκβαση του εγχειρήματος ήταν κολοσσιαία. Το μούδιασμα που αισθάνομαι είναι λογικό, αλλά ενισχύεται και από την λαχτάρα για τα όσα λογικά θα μας αποκαλυφθούν στο επόμενο διάστημα. Δηλαδή την επικοινωνία με άλλους νοήμονες οργανισμούς. Η ιδέα και μόνο, έκανε την καρδιά μου να φτερουγίζει και έδενε κόμπο το στομάχι μου.. Πως να μοιάζουν άραγε..? έχουμε φτάσει στο σωστό μέρος? Πως θα επικοινωνήσουμε? Πως θα μας υποδεχτούν? Θα είναι εχθρικοί? Σε τι επίπεδο βρίσκεται ο πολιτισμός τους? Τι πανικός θα προκληθεί στην σφαίρα αυτή? Σε τι κατάσταση βρίσκεται ο πλανήτης? Αν φτάνει στα επίπεδα που εμείς είχαμε φέρει τον δικό μας, η απογοήτευση θα είναι τεράστια..

Καθώς κατακλύζομαι από αυτές τις σκέψεις, παρατηρώ και τους γύρω μου, καθώς αφυπνίζονται επίσης. Λίγοι μιλούν, ενώ προσπαθούν όπως κι εγώ να αντιληφθούν και να ζυγίσουν την τεράστιας σημασίας στιγμή που βιώνουμε. Φαίνεται σαν να «κοιμόμασταν» ώρες, αλλά στην πραγματικότητα αυτό γινόταν επί χιλιετίες. Έγινε όμως έτσι ή ξυπνήσαμε λόγω βλάβης -όντως- μετά από ώρες? Αν συνέβη το πρώτο, τότε είμαστε καταδικασμένοι. Αν όμως συνέβη το δεύτερο, τότε συζητάμε για το μεγαλύτερο επίτευγμα του πολιτισμού μας «εξωπλανητικά». Σημαίνει ότι σώσαμε το γενετικό μας υλικό και το είδος μας. Σημαίνει τα πάντα.. Και ενώ είμαι χαμένη σ’ αυτές τις σκέψεις, ακούω από τα κεντρικά ηχεία του σκάφους την ανακοίνωση που λέει..

«Αδελφοί κόσμο-συνταξιδιώτες και κοσμοναύτες της ελπίδας, τελευταίοι επιζήσαντες ενός υπέροχου κόσμου που δεν υπάρχει πια, καλώς ήλθατε! Καλώς ήλθατε πίσω στον κόσμο της αντίληψης! Χωρίς χρονοτριβή, σας χαιρετίζουμε από τις παρυφές της νέας μας -ελπίζουμε- γειτονιάς! Με χαρά σας ενημερώνουμε ότι το ταξίδι στέφεται με επιτυχία, καθώς η άφιξη μας στο προαποφασισμένο στίγμα είναι ακριβής! Η διάρκεια του ταξιδιού μας ήταν τέτοια που ξεπερνάει σε διάρκεια και τις καλύτερες προβλέψεις των προγόνων που εκπόνησαν αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο. Οι πιθανότητες επιτυχίας του στόχου, αλλά και επιβίωσης, ήταν ελάχιστες. Μολαταύτα η κατασκευή, οι υπολογισμοί, ο πυρήνας του σκάφους, αλλά και όλοι οι αυτοματισμοί λειτούργησαν στο ακέραιο! Θα ακολουθήσουν πλήθος ανακοινώσεων τις επόμενες μέρες για το πως θα κινηθούμε το επόμενο διάστημα μέχρι τον τελικό προορισμό. Αυτός είναι ο πλανήτης KIS8834. Εικόνες από αυτόν θα μεταδοθούν στην μεγάλη σάλα, αλλά και όπου υπάρχουν οθόνες στο σκάφος τις επόμενες ώρες. Με συγκίνηση και χαρά σας καλοσωριζουμε στο νέο μας σπίτι (ελπίζουμε). Οι Υπεύθυνοι πλοηγοί και η γενική αρχή του Τιτάνα.»

Συγκλονισμένη έως τα μύχια της ύπαρξής μου, προσπαθώ να διαχειριστώ την πληροφορία. Τα συναισθήματα με κατακλύζουν σαν χείμαρροι.. Λύπη βαθιά για την απώλεια των αγαπημένων και της σφαίρας που αφήσαμε κάποτε να χαθεί. Φόβος για το άγνωστο που είναι μπροστά, αλλά και ενθουσιασμός για τον ίδιο λόγο! Περιέργεια και προσμονή. Θαυμασμός για το επίτευγμα. Δέος για το μέγεθος του σύμπαντος και την κατάρριψη πολλών πεποιθήσεων. Αδυνατώ να ελέγξω τις σκέψεις μου πάλι. Μια ακατάπαυστη δίψα γι’ αυτές, μετά από τόσα χρόνια «πνευματικής αδράνειας». Δοκιμάζω το όργανο της σκέψης για να βεβαιωθώ ότι είναι όλα εντάξει. Μάλλον είναι.. Και έτσι για μια ακόμη φορά οι σκέψεις αυτές διακόπτονται από την οπτική επαφή που αναπτύσσω με την πρώτη οθόνη που συναντώ, καθώς προβάλλεται -ήδη- εκεί η εικόνα από το πιθανό νέο μας σπίτι.. Έναν ολόφωτο γαλάζιο και λευκό πλανήτη με καφέ τμήματα στεριάς και «λείο» σαν παιδικό παιχνίδι. Η θέα αυτής της σφαίρας, μου προκαλεί αλλεπάλληλα ντεζαβού και μου κόβει την ανάσα. Είναι υπέροχο. Έχουμε φτάσει. Δώσε μου θάρρος..