Σήμερα δεν ήμουν εγώ που συνήθως είμαι. Σήμερα μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία. Και κατάλαβα ότι δεν έχει καμία σημασία να συσχετίζω οτιδήποτε με την ύλη. Και αυτό γιατί διέτρεξε το σώμα μου μια ενέργεια που δεν την είχα ξανά νιώσει. Μου έδωσε να καταλάβω ότι υπάρχουν δυνάμεις πέρα από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως «δυνατό». Με είδα να σκαρφαλώνω σε μια κορυφή απ’ όπου μπορούσες να δεις τα πάντα. Έως και μες τις ψυχές των ζώων! Και ξάφνου βρέθηκα πάλι να πετώ. Ανάλαφρος! Πίσω μου δεν είχα αφήσει ούτε ένα δισάκι. Ούτε ένα γραμμάριο ύπαρξης δεν έμεινε πίσω. Δεν χρειάστηκε. Είμαστε δράκοι, ιππογρύπες, σπαθόδοντες, και σαμουράι. There must not be a limit to what we can be.. or become.
Imagination is limitless. Δεν υπάρχουν κανόνες. Με ένα «γράψιμο» μπορώ να νικήσω την μελαγχολία. Και το καλύτερο! Όταν εσύ, μπορείς να γίνεις εγώ, και εγώ εσύ.. Τις προάλλες, μπήκα στο σώμα μιας γυναίκας. Μύριζα ότι εκείνη. Έβλεπα ότι έβλεπε. Ήταν μπροστά στο παράθυρο ενός ψηλού κτηρίου. Υπήρχε μια ελαφριά ομίχλη εκεί έξω, αλλά και στην ψυχή της..Ένας πύραυλος διέλυσε την ησυχία και προσέκρουσε με πάταγο στο απέναντι συγκρότημα και χάλασε ζωές..Βγήκα και υψώθηκα να εκτιμήσω την ζημιά από ψηλά.. Μπαρούτι. Φλόγα.. Φύσηξα πάγο..να προλάβω και μετά, συνειδητοποίησα ότι μπορώ να κάνω..stop και rewind..
Ξανά στο σώμα της κοπέλας. Τώρα έχω δεύτερη ευκαιρία. Πόσος χρόνος έχει περάσει άραγε? Βρίσκω το κλιμακοστάσιο. Σχεδόν «πετάω» στα σκαλοπάτια. Φοράω στενό τζιν και καφέ μποτίνια σουέντ. Ένα λεπτό λευκό pullover ζιβάγκο φτάνει μέχρι τον λαιμό μου. Κοιτάζω το ρολόι μου. Είναι φθινόπωρο στο Κιέβο. Φτάνω στην βάση του κτηρίου. Τρέχω απέναντι. Στον θυρωρό ουρλιάζω στα ουκρανικά το μέλλον..»πρέπει να τους βγάλουμε όλους έξω».. Δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τι του λεω..Προτάσσω την παλάμη μου..Βγαίνει φως από κει..Σταματά για δεύτερη φορά ο χρόνος.. Έχω πια καταλάβει ποιος είμαι. Εγώ είμαι εσύ..
The "Shaolin" of the scissors 
Σχολιάστε