Το καραβάνι..( 2ο μέρος από το καπνός στο βάθος)

Η πτώση του δεύτερου σκάφους ήταν η ευκαιρία να συρθώ προς τις ρίζες του λόφου και να προσπαθήσω να φτάσω στην μίνι όαση από την οποία οι «καφέ» άνθρωποι φαίνεται να ξεκινούν τις εξορμήσεις τους. Τώρα ο καπνός τους έχει τραβήξει την προσοχή προς τα δεξιά, οπότε εγώ θα κινηθώ κάτω και αντιθέτως μήπως σκεφτώ κάτι χρήσιμο ή ίσως σταθώ τυχερός με όποιες προμήθειες αρπάξω.

Το κεφάλι μου γυρίζει και το μούδιασμα στο σώμα ανακατεύεται με την ένταση που ασκώ στους μύες μου προκειμένου να φτάσω γρήγορα και «ολόκληρος» στο στόχο. Δεν έχω ιδέα τι τεχνολογία υπάρχει στην περίμετρο που θα μπορούσε να προδώσει την παρουσία μου στον χώρο ή αν έχουν μείνει πίσω φύλακες από την ομάδα των αυτόχθονων, πέρα από τα γυναικόπαιδα που ενδεχομένως διαμένουν στον καταυλισμό-που όσο πλησιάζω- μόνο μικρός και απλός δεν φαίνεται..

Ταυτόχρονα σκέφτομαι τον πιλότο του άλλου σκάφους και αναρωτιέμαι αν πρώτον είχε την ίδια (περίπου) καλή τύχη με μένα και ζει, και δεύτερον αν όντως επεβίωσε, είναι στο πλευρό μου, ή με καταδιώκει. Όλα αυτά μέχρι να καταλάβω κι εγώ σε ποιό βαθμό έχω απωλέσει ολοκληρωτικά την μνήμη μου ή θα επανέλθει σε πλήρη λειτουργία μόλις βρω καταφύγιο, ασφάλεια, προμήθειες και ξεπεράσω το σοκ. Καταλαβαίνω σίγουρα πάντως ότι -κατά πάσα πιθανότητα-έχω εκπαιδευτεί για τέτοια γεγονότα, γιατί δεν θα μου εμπιστευόταν κανείς εξοπλισμό και σκάφος αν δεν είχα τα προσόντα…

Καθώς οι σκέψεις αυτές σχηματίζονται στον προμετωπιαίο λοβό -έχω πλησιάσει σβέλτα και χωρίς παρατράγουδα- το πρώτο αντίσκηνο. Αντιλαμβάνομαι ότι είμαι άοπλος αλλά εντυπωσιακά αθόρυβος, οπότε εκμεταλλεύομαι το στοιχείο της έκπληξης και του γεγονότος ότι οι περισσότεροι μάχιμοι βρίσκονται σε άλλο σημείο, οπότε παρεισφρείω στα άδυτα του πρώτου μπλοκ «κατοικιών». Ανοίγω με προσοχή την πάνινη πόρτα του «σπιτιού», προσέχοντας να μην γίνω αντιληπτός. Οι παλμοί μου αυξάνονται, όμως προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Είμαι σε εξαιρετικά έκτακτη ανάγκη.

Τα αντικείμενα που με περιβάλλουν είναι προσεγμένα και η αισθητική τους με αγγίζει χωρίς να καταλαβαίνω πως. Η απώλεια μνήμης δεν επηρεάζει το γούστο μου απ’οτι φαίνεται. Πατάω ένα μαλακό χαλί στο χρώμα της ώχρας (φτιαγμένο από κάποιο ενδημικό ζώο) αισθανόμενος τύψεις για τις μπότες μου και την άπειρη σκόνη που φέρνουν απέξω. Ξύλινα έπιπλα και ντουλάπια με περιβάλουν . Φωτιστικά σώματα που μοιάζουν να αιωρούνται-δεν καταλαβαίνω πως- παράγουν έναν ελαφρύ και απόκοσμο φωτισμό.. Ή σκηνή είναι μεγαλύτερη απ’όσο αρχικά θεωρούσα και τώρα καθώς διεισδύω περισσότερο μια εκστατική μυρωδιά φαγητού, οξύνει περισσότερο τις αισθήσεις.. Κοιτάζω γύρω για κάποιο όπλο η κάτι χρήσιμο για άμυνα. Δεν φαίνεται να υπάρχει. Θα κινηθώ προς τα εκεί που πιστεύω ότι συμβαίνει η μαγειρική..

Το επιχειρώ ακόμα πιο αθόρυβα. Εκμεταλλεύομαι τις σκιές. Τώρα βρίσκομαι πίσω από ένα δερμάτινο χώρισμα από το οποίο διακρίνω φως στο επόμενο δωμάτιο. Μια απαλή και μυστηριακή μουσική συντροφεύει όποιον ασχολείται με το φαγητό που τώρα κοντεύει να διαλύσει τα ρουθούνια μου. Μπερδεμένες σκέψεις τρέχουν στο μυαλό μου καθώς διστάζω να πάρω απόφαση για το πως θα εισβάλω στο επομένο «διαμέρισμα».. και τότε συμβαίνει… Μια θολή «ριπή» από κίνηση γίνεται μόλις αντιληπτή από τα αισθητήρια όργανα μου.. Καταλαβαίνω στιγμιαία ότι το παιχνίδι τελειώνει..Μια φιγούρα -μάλλον γυναικεία- με τα χαρακτηριστικά της καλλυμένα μου έχει επιτεθεί και πριν σκοτεινιάσουν όλα, προλαβαίνω να δω ότι τα μάτια της έχουν ένα κίτρινο χρώμα σαν τοπάζι..