Κουρέας στην Αλφάμα

Είναι Πάσχα. Περπατάς στην ξένη πόλη και ο χρόνος παύει να έχει σημασία. Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου σκέψεις που ταιριάζουν με την επιστροφή σου στην Αθήνα θέλουν δειλά (ή και όχι)να σε επαναφέρουν σ’αυτά που συνήθως κάνεις. Στην Λισαβόνα έχει γραφικά σοκάκια που τα σχηματίζουν κτήρια που άλλοτε σμίγουν και πότε απομακρύνονται και ενίοτε σου επιτρέπουν να δεις την θάλασσα στον ορίζοντα και άλλες φορές απλά βρίσκεσαι «αιχμάλωτος» μέσα στον λαβύρινθο των πολύχρωμων προσόψεων.

Το βλέμμα σου μπερδεύεται και οι αισθήσεις σου τέρπονται καθώς θέλεις να κρατήσεις στην μνήμη σου όσα περισσότερα μπορείς. Πλακάκια σε ανεξάντλητα μοτίβα δεξιά και αριστερά, πεζοδρόμια φτιαγμένα με υπομονή πέτρα-πέτρα από μάστορες που είχαν μεράκι και πονούσαν την πόλη που ανοικοδομήθηκε μετά από ολική καταστροφή. Μπουγάδες απλωμένες που τις φυσά το αεράκι του Ατλαντικού μυρίζουν φρεσκάδα και ξαφνικά το βλέμμα μου πέφτει στην αντανάκλαση του εαυτού μου σ’ένα τζάμι. Είμαι αξύριστος.

Δεν έχω μαζί μου ξυριστική μηχανή και σκέφτομαι να δω πως είναι η εμπειρία του κουρείου εκεί (και γενικά). Αποφασίζω να μπω στο πρώτο που θα συναντούσα και έτσι κι έγινε. Ένα πολύ νόστιμο και μικρό κουρείο δύο θέσεων θα μου έλυνε το πρόβλημα. Ο νεαρός που με υποδέχτηκε, είχε ξανθά-βαμμένα- μαλλιά και στυλ «street» , οπότε και με περνάει στην θέση του κουρέματος.. Ο προϊστάμενος δεν άργησε να ξεπροβάλει! Sleek μαλλιά και μπλε-άσπρο ριγέ πουκάμισο, γραβάτα, tattoos στα δάχτυλα των οποίων τα νύχια ήταν βαμμένα ροζ με κάθετες μαύρες ρίγες -τα μισά- και τ΄ άλλα μισά μαύρα, στρέτσινγκ στ’ αυτιά, piercing στο κάτω χείλος του στόματος βραχιόλια (αλυσίδα) στα χέρια και παπούτσια μισά μαύρα και μισό animal print ήταν ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του συναδέλφου μου..

Η καρέκλα αυτή ξαπλώνει!! Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, μέχρι που βρέθηκα οριζοντιωμένος. Με μια μικρή πετσέτα που θα κάλυπτε τα μάτια μου, αφέθηκα στον Πορτογάλο Sweeny Todd να αναλάβει δράση, για κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ για τον εαυτό μου με την βοήθεια άλλου.. Κλικ κλακ και βρουμ οι μηχανές άλλαζαν σκάλες, ήχους και θέσεις στις βάσεις τους και ξαλάφρωναν τον τουρίστα «του πρωινού» από το τριχωτό βάρος του προσώπου του. Ήθελα να κρυφοκοιτάξω. Θα ήθελα να είχα επιλέξει και υπηρεσία κανονικού ξυρίσματος αλλά δεν έχω ξυριστεί από 12 χρονών! Η εμπειρία όμως και πάλι με γοήτευσε.

Άφτερ σεϊβ για το τελείωμα. Θα ήθελα να μείνω να δω την υπόλοιπη μέρα αυτού του μικρού σύμπαντος. Τους αγάπησα αμέσως. Συστήθηκα. Λέω περήφανα είμαι συνάδελφοι. Και τότε η όλη «σοβαρότητα» της εικόνας μετουσιώθηκε σε μια απέραντη γλύκα! «Ω.. είναι μεγάλη μου τιμή κύριε!» «Ω.. όχι.. η τιμή είναι δική μου κύριε..» αντέτεινα. Το συνάφι μας στην άκρη της Ευρώπης.. ένιωσα εξωπραγματικά. «Αν βρεθείτε ποτέ στην Αθήνα, παρακαλώ να δεχτείτε τις υπηρεσίες μας.. Θα χαρούμε ιδιαίτερα!» Ανταλλάξαμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσής , χαμόγελα και καλημέρες, πλήρωσα, και επέστρεψα στην δροσερή αγκαλιά μιας πόλης γεμάτης φως και χρώμα. Obligado Lisboa..