Καπνός στο βάθος

Καυτή έρημος. Είμαι με το μάγουλο στο χώμα. Πως βρέθηκα εκεί δεν έχω ιδέα.. Προσπαθώ να κουνήσω ένα ένα τα διάφορα μέλη του σώματός μου. Καταφέρνω δάχτυλα, χέρια και βλέφαρα. Άσπρα όλα. Το σκάφος μου έχει σίγουρα διαλυθεί. Η ατμόσφαιρα είναι αραιή αλλά αναπνέω. Με κόπο γυρίζω από την άλλη μεριά. Λόφος. Όχι ψηλός. Θα πάω μέχρι εκεί. Αν δουλεύουν τα πόδια. Πως και δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο ότι ήμουν σε πτήση. Όλα έσπασαν. Και μέσα μου μάλλον. Χάλασε το λογισμικό(?). Παντού. Χαμός. Σκίζει την ησυχία του «καυτού τίποτα» μια εναέρια βολίδα που μόλις εισήλθε στην ατμόσφαιρα.. Θαρρώ ότι με ψάχνουν. Για καλό ή για κακό? Εδώ δεν έχει να κρυφτείς γρήγορα. Είμαι στα γόνατα…

Φοράω στολή σε μωβ φθαρμένο. Καφέ γιλέκο με θήκες για αξεσουάρ. Πρέπει να έχω χάσει αρκετά από αυτά. Ακούγεται κρότος δυνατός σε απόσταση. Νιώθω δέος κι ένα μούδιασμα σε όλο το κορμί. Το ρολόι- γκάτζετ- στον καρπό μου αρχίζει να εκπέμπει ένα ήχο. Η οθόνη είναι στραπατσαρισμένη. Η μνήμη μου παίζει παιχνίδια.. Σηκώνομαι. Θα περπατήσω μέχρι τον λόφο. Νιώθω ότι μπορώ. Δεν έχω σπάσει τίποτα -μάλλον- θα καταφέρω να φτάσω. Ίσως το ύψωμα να μου δώσει λίγο μια καλύτερη αίσθηση του τι μου συμβαίνει.. Έχω αντίληψη του γεγονότος ότι απλά ήμουν χειριστής ενός ιπτάμενου μηχανήματος που προσέκρουσε. Πέρα απ’αυτό δεν θυμάμαι τίποτα.

Τα ένστικτα επιβίωσης της βιολογικής μονάδας που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι εντυπωσιακά οξυμένα σε συνθήκες ακραίες. Η «ταυτότητα» του ποιός είμαι έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Αυτό που προέχει είναι να προσανατολιστώ ή και να βρω καταφύγιο. Οι πέτρες όσο ανηφορίζω με κόπο, γίνονται ολοένα και πιο σκληρές, το χώμα κόκκινο.. διάφορα έρποντα πλάσματα απομακρύνονται ξαφνιασμένα καθώς τους χαλάω την ηρεμία. Καταφέρνω με κόπο να μεταφέρω το ταλαιπωρημένο μου σώμα μέχρι την κορυφή. Κατασκευάζω διάφορα σενάρια για το τι θ’αντικρίσω λίγο πριν δω τι κρύβεται πριν τον ορίζοντα…

Εκκωφαντικός θόρυβος στην εκπνοή της προσπάθειας μου να φτάσω το στόχο.. Καυτός αέρας μεταφέρει άμμο σε ριπές πάνω μου. Στο σώμα και στα μάτια. Δεν βρίσκω τρόπο να τα καλύψω. Θέλω να δω! Αλλά στην κορυφή ο άνεμος είχε άλλα σχέδια. Τελικά ο ορίζοντας μου αποκαλύπτει την εικόνα ενός μικρού «καραβανιού», την στιγμή που όλοι κοιτούν σαστισμένοι προς την κατεύθυνση από την οποία προήλθε ο κρότος που άκουσα δευτερόλεπτα πριν «τυφλωθώ»..

Η βολίδα που είχε εισέλθει στην ατμόσφαιρα νωρίτερα, που είτε με ψάχνει είτε με καταδιώκει, μάλλον είχε την ίδια τύχη με μένα.. Τώρα είναι μέρος του σκηνικού που αντικρίζει η ομάδα των εξ-οπλισμένων νομάδων που ακόμη δεν έχει αντιληφθεί την παρουσία μου.. αυτή είναι και εκείνη που αποφασίζει να κινηθεί (σαν ένα σώμα) προς τον καπνό στο βάθος…