Περαστικός

Αφήνω το πλήθος να με οδηγεί. Το σώμα δανεικό μα έχει γίνει τόσο γνώριμο, τόσο οικείο. Το φροντίζω σαν να ναι αλλουνού. Το νιώθω σαν γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στον έναν ζω μ ‘αυτό, στον άλλο άυλος και έτσι νιώθω να πατώ το «‘όριο» στα σίγουρα. Πρωτύτερα δεν την καταλάβαινα να υπάρχει, μα τελευταία είναι σα να την βλέπω. Μπορώ να «κατηγορηθώ» ότι ζω περισσότερο εκεί παρά εδώ. Προσπαθώ να καταλάβω πόσοι ακόμη ζουν ήδη στο μετά. Κουνιούνται οι συνειδήσεις μας τελευταία. Εσωτερικοί σεισμοί. Δονήσεις.

Αν δεν στριμωχτείς στο μετρό δεν βιώνεις αυτές τις αβύσσους. Φορτωμένα βαγόνια με αύρες και όνειρα. Ελπίδες και πόθο. Δανεικά σώματα που ξεσυνήθισαν την επαφή. Οι απότομες στροφές κλυδωνίζουν την στάση τους. Θες δεν θες θα συγκρουστείς. Οθόνες ανοιχτές στα χέρια. Μικρά λυχνάρια. Το τζίνι δεν πραγματοποιεί τις ευχές τζάμπα. 3,99 για να ξεκλειδώσεις το παραπάνω. Σταυρόλεξο με λύσεις. Κάποιοι παίζουν το ίδιο παιχνίδι με μας. Σκεφτόμαστε την χαμένη αθωότητα. Αν όλοι χαμογελούσαν ταυτόχρονα (λες?) μια κάποια αποκάλυψη θα μας έγνεφε από τα τζάμια. Ολάκερος ο συρμός στον αέρα.

Είναι στιγμές που νιώθεις ρευστός. Σαν να ενώνεις τον χρόνο γραμμικά από σώμα σε σώμα. Σαν να περνάς από το ένα στο άλλο. Ενώνεις τελείες. Κοιτάζω λεπτομέρειες. Χρώματα, σχήματα, ομορφιά παντού. Πόση τύχη! Μια άλλη φορά είμαι ταξιδιώτης από το παρελθόν. Μένω άφωνος από την τόση πρόοδο. Στ’ αλήθεια προοδεύσαμε? Ταχύτητα φωτός μέχρι την επόμενη στάση. Οι ζωές μας ενωμένες τελείες. Ενέργεια δανεική. Δεν φοβάμαι πια. Στα ακουστικά κάποιοι με συμβουλεύουν -πως- οφείλω να βελτιώνομαι. Συνταγές τελειότητας. Χάνω τα μισά. Θόρυβος. Προτιμώ να ζήσω πιο ελεύθερος. Τα πολλά δεν έχουν σημασία. Μονάχα το αδέξιο τώρα. Οι ανταγωνισμοί ισχύουν μονάχα για τους αθάνατους. Συνεχίζω να ζω εδώ κι εκεί περαστικός..