Τα παιδία (δεν) παίζει..

Υπάρχουν στιγμές που θες να πεις κάτι αλλά δεν ξέρεις» τι και πως» γιατί νιώθεις μουδιασμένος. Αποφεύγω σκόπιμα -τελευταία- να παρακολουθώ στενά την επικαιρότητα, αλλά και να κάνω οποιοδήποτε σχόλιο(δημόσια). Όμως είναι κάποια γεγονότα που όταν πέφτουν στην αντίληψή σου δεν μπορείς να τα παραβλέψεις.. σου ραγίζουν την ψυχή. Ο σκοπός του blog αυτού είναι διαφορετικός, όμως κάποιες στιγμές αισθάνομαι ότι χρειάζεται μια εξαίρεση. Δεν μου αρέσουν τα «λαϊκά» δικαστήρια ,ούτε ποτέ θα ήθελα να συμμετάσχω σε τέτοια. Όμως οι φωνές μας θα πρέπει σιγά σιγά ν’ αρχίσουν να ακούγονται. Να αρχίσουν ν ‘αντηχούν. Τα κοινωνικά μας αντανακλαστικά να επαναλειτουργήσουν. Οφείλουμε να βρούμε τον χρόνο γι’ αυτά.. πριν να είναι αργά.

Δεν θέλω να σταθώ στο γεγονός αυτό καθαυτό. Οι περισσότεροι γίναμε «μάρτυρες» της ωμής (παιδικής δυστυχώς) βίας του επεισοδίου της Γλυφάδας. Και ενώ συζητάμε για τις εκτελέσεις παιδιών από παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες, θεωρούμε ότι στην Ελλάδα το πρόβλημα που έχουμε είναι μακριά μας ή πολύ διαφορετικό. Αυτό όμως είναι μια πλάνη. Το πρόβλημα είναι παγκοσμιοποιημένο και δυστυχώς κοινό. Φανταστείτε ότι τα παιδιά εδώ δεν οπλοφορούν. Τι θα συνέβαινε όμως αν αυτό ίσχυε κι εδώ?? Δεν τολμώ να σκεφτώ. Και ερωτώ. Ως πότε θα παραμένουμε απαθείς σαν κοινωνία -όπως τα παιδιά που κοιτούσαν την βιαιοπραγία να εκτυλίσσεται -μπροστά στα μάτια μας? Ως πότε θα κοιτάζουμε όλοι αδιάφορα το κάθε γεγονός σαν να μοιάζει μακρινό-σαν αμερικάνικο μακελειό- θεωρώντας ότι δεν θα μας χτυπήσει την πόρτα?

Τα παιδιά όλου του κόσμου είναι παιδιά μας. Είναι το μέλλον αυτού του είδους που και έχει κάνει και μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα. Είναι ότι πιο κοντά στην «ατόφια» αγάπη υπάρχει. Θα έπρεπε να είναι η ενσάρκωση της αθωότητας. Κι όμως. Τελευταία αντικρίζουμε με δέος ότι αυτές οι σταθερές μοιάζουν να κλονίζονται. Το γιατί χρήζει βαθιάς ανάλυσης. Αυτό όμως που νιώθω ότι πρέπει να πω είναι ότι τα παιδιά ποτέ δεν μπορεί να είναι οι πραγματικοί θύτες. Είναι μόνο θύματα. Οι πραγματικοί ένοχοι είμαστε πάντα εμείς. Και εμείς θα πρέπει να ενωθούμε και να δούμε που σφάλλουμε. Χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο στους άλλους. Κάπου όλοι το χάσαμε..

Όπλα δεν έχουν τα παιδιά μας. Όμως μέσα τους βράζουν. Και μάλλον τους λείπουμε κι εμείς. Με μια γλυκιά κουβέντα κι ένα χάδι. Δεν είχαμε χρόνο τα τελευταία χρόνια. ‘Ολο δυσκολίες και κρίσεις. Και τα «(εξ)οπλίσαμε» με «έξυπνες» συσκευές που τα γνώρισαν καλύτερα από μας-εν τη απουσία μας-και εκεί τα παιδιά εναπόθεσαν όλη τους την ύπαρξη. Βίντεο για το ένα, γρήγορη λύση για το άλλο, υποχθόνιες ζυμώσεις. Ανώριμες παιδικές ψυχούλες αντιμέτωπες με τον αληθινό «μπαμπούλα» που άκουγε στο όνομα αλγόριθμος. Και ανάμεσα σ’ αυτά μια πανδημία.. ικανή να «νομιμοποιήσει» τη χρήση της οθόνης και από μικρότερες ηλικίες..

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Τα παιδιά κοιτούν επίμονα τις «φτιασιδωμένες», κίβδηλες ζωές τυχάρπαστων περσόνων στο διαδίκτυο. Και θεωρούν ότι αυτό είναι η ζωή. Ζωή χωρίς μόχθο. Εύκολος πλουτισμός. Χλιδάτο στύλ και αντικείμενα.. Και ύστερα η ματαίωση. Η ζωή η ίδια τα διαψεύδει. Δεν ήταν τα πράγματα έτσι όπως τα «βλέπαμε». Το video μου δεν πήρε views. Το post μου δεν πήρε όσα likes ήθελα. ‘Αλλαξαν οι αξίες. ‘Αλλαξαν τα ήθη. ‘Αλλαξαν τα πρότυπα. Και η γλώσσα το ίδιο. Μοιάζει και αυτή αλλαγμένη.. Τα παιδιά θέλουν να τρομοκρατήσουν επειδή τα ίδια αισθάνονται τρόμο.. Σ’ ένα κόσμο που ξέχασε να δημιουργεί όραμα..

Δεν είναι όμως όλα σκοτάδι. Πάνω στο σοκ έρχεται και η αφύπνιση. Προλαβαίνουμε. Και σίγουρα δεν είναι όλα τα παιδιά «χαμένα». Όμως για όλα καραδοκεί ένας σκοτεινός αλγόριθμος έτοιμος να τα παγιδεύσει. Εκεί καλούμαστε να συμμετάσχουμε. Να υποσχεθούμε ότι ζωή χωρίς αγώνα δεν υφίσταται. Να παράσχουμε αρωγή ουσιαστική και όχι «εξ αποστάσεως». Η φροντίδα μας δεν πρέπει να χωράει «αναβολές». Τα παιδιά αυτά είναι η ελπίδα όλων. Δεν είμασταν τέλειοι ως εδώ. Και ούτε υπάρχει τέλειο όπως το έχουμε συνηθίσει στα social media τα τελευταία χρόνια. Τουλάχιστον κάποτε αποδεχόμασταν τα ελαττώματά μας και μαθαίναμε από αυτά. Νιώθω ότι αυτό πρέπει να ξαναδείξουμε και στα παιδιά μας. Και να τους δείξουμε αγάπη και εμπιστοσύνη. Ώστε να παίξουν ξανά ως παιδιά και όχι σαν ψευτο-ενήλικες ματαιωμένοι..