Hairspray ή αλλιώς Λακ.

Ο θείος μου ο Βασίλης είχε δυο κομμωτήρια. Το ένα στον Πειραιά (το πρώτο) το άλλο στη Γλυφάδα. Θυμάμαι να βρίσκομαι πότε στο ένα, πότε στο άλλο ως παιδί . Για να είμαι ειλικρινής μου άρεσε κιόλας. Κάπως με «αντλούσε». Το κομμωτήριο τότε «μύριζε».. ένα cocktail οσμών που διαπερνούσε τις οσφρητικές σου άμυνες και έπαιζε νότες στους τόνους της περμανάντ, της λακ και των λοσιόν οι οποίες ανακατεύονταν με τα αρώματα των πελατισσών και σου προκαλούσαν μια «έξαψη» η οποία ξεπερνούσε εκείνη των duty free χώρων ενός αεροδρομίου.

Το κομμωτήριο του «Basil» όπως τ’ ονόμαζε ήταν για μένα μια περιπέτεια. Και επειδή τύχαινε να σημειώνει μεγάλη επιτυχία στην δεκαετία του 80, εγώ αισθανόμουν ότι αποτελούσα κομμάτι μιας ιστορίας εν εξελίξει. Κεντρική φιγούρα για όλα αυτά ο ίδιος ο Basil ο οποίος όντας αυτόφωτος και αυθεντικός, τράβαγε με τις κουπ του τα βλέμματα όσων παρακολουθούσαν, αλλά και των ανταγωνιστών του καθιστώντας τον πρωταγωνιστή στη κομμωτική σκηνή της εποχής εκείνης . Η ισχνή καλλιτεχνική του φιγούρα και η εκπληκτική ομοιότητα του με τον Νίκο Ξυλούρη προσέδιδαν μια νότα «εκκεντρική» και αυθεντική στο χώρο του.

Επιδείξεις στο Παρίσι(ένα αξέχαστο ζεϊμπέκικο στη λήξη μιας τέτοιας που γράφτηκε στις εφημερίδες!!),μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας της haute coiffure francaise ,έχοντας τον σεβασμό όλων των μεγάλων κομμωτών της εποχής εκείνης (όπως ο «Άγγελος»)και με ένα ήθος σπάνιο, ο Basil βίωνε ένα ασταμάτητο σερί εμπορικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας..

Θυμάμαι σαν να τα βλέπω όλα τώρα στο κομμωτήριο ,την βάση για τα ηλεκτρικά σίδερα με τον κεντρικό διακόπτη και φωτάκι πράσινο (on) κόκκινο (off). Τις κάσκες (ή αλλιώς σεσουάρ) όπου κάθονταν σε σειρά οι κυρίες για socializing. Την λακ που εκτοξευόταν από ειδική συσκευή(χρώματος καφέ) που έμπαινε στην πρίζα. Τις θέσεις λουτήρα στη σειρά, τους καθρέφτες σε σχήμα «B» καλλιτεχνικό, ακόμα και το τηλεφωνικό κέντρο στην ρεσεψιόν με κουμπιά για να μπορείς τότε- ακόμα- να βάζεις κάποιον σε αναμονή αν ήθελες, βλέποντας το να αναβοσβήνει! «Basil παρακαλώ περιμένετε..»

Και η μαγεία ξεκινούσε. Οι εποχές το απαιτούσαν. Ολυμπιακή, δραχμές, γούνες, ταξίδια , Μπίλυ Μπο , ντίσκοτεκ και μόδα. Μαλλιά πανκ, τα πρώτα ασύμμετρα κουρέματα – που ο θείος κουρεύει ακατάπαυστα- χαίτη, ανταύγειες (με περμανάντ μαζί) και πολύ χτένισμα. Κι εγώ κάπου εκεί να παρατηρώ. Πως εμφανίζονταν οι μορφές ανάμεσα από τρίχες? Και πως αυτές μετά δεν κουνιόντουσαν για μέρες? Ρωτούσα χωρίς να έχω σκεφτεί ποτέ ότι κι εγώ θα μπορούσα να κάνω κάτι παρόμοιο, αλλά πιο πολύ επειδή αισθανόμουν «μέλος»της ομάδας.

Αυτά που βιώνεις ως παιδί δεν μπορείς να φανταστείς πως θα σε επηρεάσουν ως ενήλικα. Για το κομμωτήριο και τον κομμωτή ως επαγγελματία (εν γένει) είχα αρχίσει να πλάθω στο μυαλό μου μια εικόνα μαγική..Η επαγγελματική του φύση μου ήταν ακατάληπτη…Δεν μπορούσα ν’αντιληφθώ πόσους ρόλους μπορούσε να έχει κάποιος που εξασκούσε αυτό το επάγγελμα..Η αλήθεια είναι ότι ακόμα το ψάχνω!!

Έτσι σε ηλικία 19 ετών και έχοντας εκπληρώσει τη στρατιωτικές μου υποχρεώσεις είπα να προσπαθήσω να αποκρυπτογραφήσω αυτό το «μυστήριο»..Γιατί όχι σκέφτηκα?Και είπα να δοκιμάσω ξεκινώντας -από που αλλού-πέρα απ’του Basil?