Γιατί shaolin των ψαλιδιών?

Ο Αποστόλης ήταν φίλος μου από τα παιδικά μας χρόνια. Ήταν ένας καστανόξανθος, οξυδερκής και με απίστευτο χιούμορ άνθρωπος. Μας έδενε η αγάπη για τη μουσική, τις σκανδαλιές, τα (vintage) video games και το στυλ! Ο Αποστόλης καταγόταν από το Λιτόχωρο Πιερίας στους πρόποδες του Ολύμπου, αλλά τη διετία 1985-1987 έτυχε να μένουμε και οι δυο στη Λάρισα, όπου η φιλία και αλληλοεκτίμησή μας εδραιώθηκε. Καθώς περνούσαν τα χρόνια εγώ μετακινούμουν αρκετά μέχρι να καταλήξω στη Αθήνα, αλλά οι επαφές μας παρότι πιο σπάνιες δεν έπαψαν να είναι ουσιαστικές. Ώσπου έφτασαν τα «φοιτητικά μας χρόνια» για να ξανασυναντηθούμε πια σαν «ανεξάρτητοι νέοι» , ένας ασκούμενος κομμωτής και ένας εκκολαπτόμενος «άσος» της σχολής Ικάρων.

Εκείνη την περίοδο, είχα σαν παράλληλη δραστηριότητα την εκμάθηση πολεμικών τεχνών και συγκεκριμένα Kung Fu. Ο Αποστόλης είχε ασχοληθεί εκτενώς με την ορειβασία και το snowboarding. Και οι δυο μας όμως προσπαθούσαμε χωρίς να το έχουμε συνεννοηθεί να κατακτήσουμε τις «δικές μας κορυφές’. Η αγάπη μου προς καθετί πνευματικό και «άυλο» ήταν κάτι – που εκείνος είχε διακρίνει σε μένα- και ήταν και κάτι που πάντα «μπερδευόταν» στις κουβέντες μας.. Η ενδελέχεια ήταν επίσης ένα πράγμα που το είχαμε κοινό, αν και νομίζω ότι , για εκείνον τουλάχιστον ήταν μια κατάσταση «φυσική». Απροσποίητη και uber cool. Πνεύμα αδάμαστο και ανήσυχο ο Αποστολής πάντα μου έκανε εντύπωση πως βρέθηκε στις τάξεις της π. αεροπορίας.. αλλά όπως μου εξηγούσε του άρεσε η αδρεναλίνη των πτήσεων. Το υπόλοιπο-που είχε να κάνει με τα στρατιωτικά πρωτόκολλα- το «έφερνε» εικάζω στα μέτρα του χρησιμοποιώντας μια δόση γοητείας και αφοπλιστικής ευγένειας.

Όταν στη ζωή μάχεσαι να ανακαλύψεις την ευτυχία και τη μαγεία στα πράγματα, είναι όμορφο να έχεις συμμάχους. Που μπορούν να καταλάβουν τα λεπτά νοήματα των σκέψεών σου. Που θα σου έχουν μια καλή πρόταση για νέο άλμπουμ, ταινία, βιβλίο και όλα τα πράγματα που αξίζουν στη ζωή. Που είναι πάντα «gentlemen» με τις κυρίες όταν εσύ δεν έχεις ακόμη μάθει τι σημαίνει αυτό! Που θα ξέρουν πού θα ακούσεις ωραία μουσική και ποια στέκια μαζεύουν ενδιαφέρον κόσμο. Και που θα σου δείξουν ότι το να είσαι ταπεινός στη ζωή κρύβει μέσα του τεράστια δύναμη.

Είναι κάποιες φιλίες που καταλαβαίνεις ότι σε διαμορφώνουν. Και ορισμένοι άνθρωποι που τους θαυμάζεις γιατί έχουν αυτό το «φως» που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Που δεν θα σε κάνουν πότε να αισθανθείς ότι υπολείπεσαι. Είναι εκείνοι που μεταμορφώνουν τη σχέση σε «αδερφική», ακόμη κι αν μεσολαβούν ογκώδης χρονικές και χωρικές αποστάσεις. Μια τέτοια μεγάλη απόσταση μας χωρίζει και τώρα. Μα είμαι σίγουρος ότι αυτό έχει να κάνει με τις αποστολές αμφοτέρων μας. Είμαι σίγουρος ότι απλά περνάμε ξανά μια φάση που δεν τα λέμε συχνά μέχρι να ξανανταμώσουμε.

Αυτό που είχα χρόνια μέσα μου και δεν το κατανοούσα, εκείνος το είχε συνθέσει από τότε στη σκέψη του. Το ότι δηλαδή τα πράγματα δεν είναι στη ζωή όπως απλά φαίνονται. Η φύση μας είναι διττή. Δεν είναι μόνο σάρκα και οστά – είναι και πνεύμα. Δεν είναι μόνο Γη και ουρανός – είναι και τ’ άστρα. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι τα ζώα και τα φυτά – είναι και Θεός. Δεν είναι μόνο κομμωτής και πιλότος – είναι και οι αποστολές τους.. Και προσπαθούν να τις φέρουν εις πέρας χωρίς φόβο. Γιατί όποιος πιστεύει ότι τίποτα δεν χάνεται εφορμά. Κάποτε θα καταλάβουμε -είμαι σίγουρος -για ποιόν λόγο το πάζλ της ζωής έχει τόσα πολλά κομμάτια που είμαστε σίγουροι ότι ταιριάζουν αλλά δεν μπορούμε να τα ενώσουμε.

Το τελευταίο μήνυμα που έλαβα πότε σ’ αυτή τη διάσταση από τον Τόλη έλεγε το εξής: «Μιχάλη καλές γιορτές σε όλους και καλή χρονιά. Σου εύχομαι να γίνεις ο σαολίν των ψαλιδιών«. Αν και η συσκευή στην οποία έλαβα το μήνυμα δεν υπάρχει εδώ και 24 χρόνια, το περιεχόμενο δεν έχει διαγραφεί ποτέ απ’ τη σκέψη μου. Λίγες είναι οι φορές που μπορεί να σου πει κάποιος κάτι τόσο σύντομο και να ναι για σένα τόσο σημαντικό. Το «φύλαγα» καλά λοιπόν μέσα μου για όταν θα είχα καταφέρει να ενώσω κάμποσα κομμάτια απ’ το πάζλ της ζωής. Ένα τέτοιο- σπουδαίο – ήταν και ο φίλος μου ο Απόστολος. Που με βοήθησε να κατανοήσω ένα από τα βαθιά νοήματα της ζωής. Του να έχεις τη νοοτροπία του μαχητή της «λευκής» ζώνης. Σ’ εκείνον αφιερώνω τις γραμμές αυτές και ότι καταφέρω να κάνω με τη δικιά μου αποστολή και με το blog αυτό που φέρει τον τίτλο που του χάρισε εκείνος, μέχρι να τα ξαναπούμε ακούγοντας Fu Manchu και Tool.